بی پروا

وب نوشته های پیمان اکبری خرازی در اتاقک دیجیتالی

سلف سرویس

انواع سرطان های رایج و روش های تشخیصی آنها پشت پرده نابودي پودماني‌ها(دانشگاه جامع) چيست؟ تصاویر: "دیزی فوری" هم به بازار آمد چرا سرعت دسترسی به اینترنت برای کاربران خانگی محدود است؟ کاریکاتور: گداهای لیسانسه! دومنک، آنتیچ و تابارس ارزان‌تر از قطبی! دادکان به ده دلیل رئیس دستگاه ورزش ایران نمی‏شود کنسرت حبیب در تهران در روزهای آخر عمرش! نقدی بر سوسن خانوم پاسخ به خبرگزاری فارس: منظورتان کدام وبلاگ ارزشی است؟ داستان بسیار زیبای خیانت! هاشمی: مایلم کناره‌گیری کنم اما ... هاشمی: مایلم کناره‌گیری کنم اما ... جوابیه دادگستری کرمان درباره بلاگفا یک شب عروسی، هزار شب بدهی آرشیو پیوندها

فید و خبرنامه

بی پروا را از خبر خوان دنبال کنید

عضویت در بی پروا از طریق ایمیل

زندگى كردن مثل دوچرخه سوارى است. آدم نمى افتد، مگر این كه دست از ركاب زدن بردارد.

اوایل، خداوند را فقط یك ناظر مى دیدم، چیزى شبیه قاضى دادگاه كه همه عیب و ایرادهایم را ثبت مي‌كند تا بعداً تك تك آنها را به‌رخم بكشد.

به این ترتیب، خداوند مى خواست به من بفهماند كه من لایق بهشت رفتن هستم یا سزاوار جهنم. او همیشه حضور داشت، ولى نه مثل یك خدا كه مثل مأموران دولتى.

ولى بعدها، این قدرت متعال را بهتر شناختم و آن هم موقعى بود كه حس كردم زندگى كردن مثل دوچرخه سوارى است، آن هم دوچرخه سوارى در یك جاده ناهموار!

اما خوبیش به این بود كه خدا با من همراه بود و پشت سر من ركاب مى‌زد.
آن روزها كه من ركاب مى‌زدم و او كمكم مى‌كرد، تقریباً راه را مى‌دانستم، اما ركاب زدن دائمى، در جاده‌اى قابل پیش بینى كسلم مى‌كرد، چون همیشه كوتاه‌ترین فاصله‌ها را پیدا مى‌كردم.

یادم نمى‌آید كى بود كه به من گفت جاهایمان را عوض كنیم، ولى هرچه بود از آن موقع به بعد، اوضاع مثل سابق نبود. خدا با من همراه بود و من پشت سراو ركاب مى‌زدم.

حالا دیگر زندگى كردن در كنار یك قدرت مطلق، هیجان عجیبى داشت.

او مسیرهاى دلپذیر و میانبرهاى اصلى را در كوه ها و لبه پرتگاه ها مى شناخت و از این گذشته مي‌توانست با حداكثر سرعت براند،

او مرا در جاده‌هاى خطرناك و صعب‌العبور، اما بسیار زیبا و با شكوه به پیش مى‌برد، و من غرق سعادت مى‌شدم.

گاهى نگران مى‌شدم و مى‌پرسیدم، «دارى منو كجا مى‌برى» او مى‌خندید و جوابم را نمى‌داد و من حس مى‌كردم دارم كم كم به او اعتماد مى‌كنم.

بزودى زندگى كسالت بارم را فراموش كردم و وارد دنیایى پر از ماجراهاى رنگارنگ شدم. هنگامى كه مى‌‌گفتم، «دارم مى‌ترسم» بر مى‌گشت و دستم را مى‌گرفت.

او مرا به آدم‌هایى معرفى كرد كه هدایایى را به من مى‌دادند كه به آنها نیاز داشتم.

هدایایى چون عشق، پذیرش، شفا و شادمانى. آنها به من توشه سفر مى‌دادند تا بتوانم به راهم ادامه بدهم. سفر ما؛ سفر من و خدا.

و ما باز رفتیم و رفتیم..

حالا هدیه ها خیلى زیاد شده بودند و خداوند گفت: «همه‌شان را ببخش. بار زیادى هستند. خیلى سنگین‌اند!»

و من همین كار را كردم و همه هدایا را به مردمى كه سر راهمان قرار مى‌گرفتند، دادم و متوجه شدم كه در بخشیدن است كه دریافت مى‌كنم. حالا دیگر بارمان سبك شده بود.
او همه رمز و راز هاى دوچرخه سوارى را بلد بود.

او مى‌دانست چطور از پیچ‌هاى خطرناك بگذرد، از جاهاى مرتفع و پوشیده از صخره با دوچرخه بپرد و اگر لازم شد، پرواز كند..

من یاد گرفتم چشم‌هایم را ببندم و در عجیب‌ترین جاها، فقط شبیه به او ركاب بزنم..

این طورى وقتى چشم‌هایم باز بودند از مناظر اطراف لذت مى‌بردم و وقتى چشم‌هایم را مى‌بستم، نسیم خنكى صورتم را نوازش مى‌داد.

هر وقت در زندگى احساس مى‌كنم كه دیگر نمى‌توانم ادامه بدهم، او لبخند مى‌زند و فقط مى‌گوید،

«ركاب بزن....»

نوشته شده توسط بی پروا

درباره سایت

بی پروا بودن جزئی از زندگی من است
www.biparva.net
پذیرای هرگونه نظرات - انتفادات - پیشنهادات و تذکرات شما هستم

آخرین مطالب

آیا فارسی وان را با پارازیت منفجر کردیم؟ هکر با ضامن و مدرک معتبر نيازمنديم! بوسه کاسیاس...مسئله این است! حضور زنان در مديريت پروژه‌هاي IT آخر غرور؟ زن موجودی تنها روزهای متفاوت یک سیاستمدار آشنايي با ويژگي‌هاي راه‌اندازي كسب‌‌و‌كار خانگي دروغ مثل آب خوردن روز خوب...روز تولد

آرشیو موضوعی

>فرهنگ و هنر >دانش و فناوری >اجتماعی >طنزوسرگرمی >میهمان دیجیتالی >روزنوشت >زوم >چهارگوش >دل نوشت >سیاسی نوشت >پادکست >متفرقه Technorati

قدرت سایت

مطالب این سایت تحت لیسانس "کریتیو کامنز" منتشر می‌شود اگر برای استفاده از مطالب، نویسنده را مطلع و "لینک، نام سایت یا نام نویسنده" را درج فرمایید، استفاده کاملاًبلامانع است

بی پروا

pctfx3.1

Digital Classic Float Template

ثبت سایت دامنه فارسی لینوکس سرور