روزهای اولی که فعالیتم رو بعنوان عضوی از ستاد نسیم برای دعوت از میرحسین موسوی آغاز کردم روزهای سخت تری نسبت به ایام پس از آن بود چون از طرفی نه میرحسین اعلام کرده بود که در انتخابات کاندید خواهد شد و نه خاتمی ولی تصمیم  هردوی ایشان برای حضور قوی به نظر می رسید.بچه های موج سوم که از ماه ها قبل برای دعوت از آقای خاتمی برنامه های مختلفی با حضور هنرمندان و سیاستمداران و اقشار مختلف ترتیب داده بودند و ما با توجه به زمان کمی که داشتیم به دنبال سریعترین و در عین حال منطقی ترین راه برای دعوت از آقای موسوی و همچنین معرفی ایشان به هم نسل هایمان بودیم.

تصمیم بر این شد که کارگروه هایی در حوزه های مختلف تشکیل شود و هر گروه با برگزاری جلسات و فعالیت های منظم به مجموعه سرعت بخشد.گروه های خبر,هنرمندان,تحقیق و پژوهش,شهرستانها,روابط عمومی و .....فعالیت خود را از 8 صبح تا 11 شب آغاز کردند.هیچ حمایت مالی در کار نبود و بچه هایی که عضو ستاد نسیم میشدند و قواعد آن را قبول میکردند همه با ایمان به میرحسین موسوی و اندیشه وی وتلاش برای اعتلای نام ایران مشغول به فعالیت می شدند.تنها امکانات ما یک میز جلسه و یک تخته وایت برد و دو رایانه یک اتاق با 30-40 صندلی برای همایش ها بود و آبدارخانه ای که معمولا چای آن تمام شده بود.اما هیچکدام از این کمبود امکانات ما را ذره ای از هدفمان دور نکرد و ما مصمم به فعالیت هایمان ادامه دادیم.

یکی از مهمترین پرسش هایی که از سوی افرادی که برای عضویت در ستاد نسیم در جلسه پرسش و پاسخ شرکت میکردند این بود که میرحسین موسوی این بیست سال کجا بوده است و چرا در صحنه سیاست حضور نداشته و ما در آن زمان و خود آقای موسوی در برنامه های تلویزیونی پاسخ کاملی به این سئوال دادند.

ایشان در این سالها هم رئیس فرهنگستان هنر بودند و همچنین عضو تشخیص مصلحت نظام و در مسایل مختلف سیاسی و اجتماعی نظرات خود را پیوسته بیان میکردند ولی در این سالها همواره از سوی صدا و سیما و حتی بسیاری از مطبوعات از تصویر ایشان در کنار امام گرفته تا سخنرانی و مطالبشان سانسور میشد و از سوی دیگر ایشان استاد دانشگاه بوده اند و فعالیت در سیاست هم همیشه نمی باید در مقام یک شخصیت سیاسی بسیار خاص باشد.در هر حال سابقه نخست وزیری ایشان در زمان امام و علاقه و سخنان امام نسبت به ایشان بهترین شاخص برای آشنایی با اندیشه و روحیات و سیاست میرحسین موسوی بود که به همه دوستان پیشنهاد میشد با تحقیق بیشتر در مورد آقای موسوی و همچنین اعتماد ویژه امام خمینی(ره)در آن مقطع خاص تاریخ انقلاب و جنگ به ایشان,به جمع ما ملحق شوند.

روز به روز بر تعداد جوانان نسل سومی که عضو ستاد میشدند افزوده میشد و به همراه آنها نسل دوم و حتی اولی های انقلاب که با شنیدن دعوت ما از میرحسین موسوی جهت شرکت در انتخابات ریاست جمهوری اعلام آمادگی و حمایت خود را از مهندس موسوی اعلام نمودند و به ستاد پیوستند.کار آسانی نبود ساماندهی  همه جوانان پرشور و انگیزه ای که با هدف پیشرفت و جاودانگی نام ایران و اعتقاد به مهندس موسوی به جمع ما پیوسته بودند. اطلاع رسانی صحیح و به دور از هرگونه تخریب چهره های سیاسی و کاندیدا های دیگر و حرکت در مسیر اندیشه های امام و انقلاب از اولین قواعدی بود که هر عضو ستاد میبایست آن را میپذیرفت چون ما خود را حامی و نماینده میر حسین موسوی میدانستیم که نخست وزیر محبوب امام و امت انقلابی بود که در زمان جنگ با آن قیمت دلار و نفت نه تنها مردم با مشکلات اقتصادی مواجه نشدند بلکه بسیاری از پیشرفت های سیاسی و فرهنگی و هنری ایران در زمان نخست وزیری ایشان رقم خورد بطوریکه در بسیاری از همین برنامه های صدا و سیما هنرمندان و کارگردانهای معروف سینما نقطه عطف و جهش این هنر را در زمان اوایل انقلاب و نخست وزیری ایشان بیان نموده اند.

کم کم اتفاقات جدیدی در راه بود و سایت کلمه نیز در طبقه زیرین ستاد نسیم در ساختمان بنیاد نشر شهید بهشتی شروع به فعالیت کرد و هرروز بر تعداد جلسات کارگروه ها افزوده میشد و جالب این بود که اقشار مختلف از هر سوی شهر برای دعوت از مهندس موسوی به ستاد ملحق میشدند.

پ.ن:بسیاری از دوستان با ارسال پیام و گفتگو قبل و بعد راهپیمایی22بهمن نظر من رو در زمینه طرح ها و نظرات آقایان نبوی,سازگارا.....درباره جنبش سبز سئوال نمودند و من تنها پاسخی که به این دوستان و سایر دوستان میدهم این است که با احترام به نظرات و شخصیت و جایگاه این آقایان ما با اعتماد قلبی به میرحسین موسوی و برنامه و اندیشه هایش از ایشان حمایت کردیم پس حال نیز اگر طرفدار جنبش سبز و راه آن هستیم می باید به سخنان و نظرات آقای موسوی که در بیانیه های ایشان منعکس است توجه و آن را مبنای راه قرار دهید.البته این نظر شخصی من است و میتواند موافقان و مخالفینی داشته باشد اما من شخصا تنها به میرحسین موسوی اعتماد و اعتفاد دارم.

مطلب مرتبط:سالگرد انتخاب(2):روزهای سپید