عصرها هنگامی که به محوطه حیاط مجتمع تجاری گلستان واقع در شهرک قدس وارد میشوید نوای آرام ویلونی را میشنوید که همراه صدای آهسته آواز توجه هر فرد را به خود جلب میکند.اگر صدا را دنبال کنید به مردی میانسال خواهید رسید که با دستانش و طنین صدایش در گوشه ای دل همگان را شاد میکند.او نابیناست اما چشمانش بهتر از ما میبیند و دستانش جادو میکند.
گوش اول-زندگی:از کودکی با ساز آشنا شد و هنگامی که چشمانش را در حادثه ای از دست داد بر نواختن ساز مصمم تر شد.میگوید من و ویلون با هم زندگی میکنیم و نمیتوانیم از هم جدا شویم.تنها راهی که برای گذران زندگی او و خانواده اش باقی مانده است نواختن ساز برای مردم است.برای او زندگی رنگارنگ است و پر از نت هایی که به آنها عشق میورزد.
گوش دوم-مردم:خیلی ها دوستش دارند و میگوید لطف مردم همیشه شامل حال وی بوده و امید به خدا را از دست نمیدهد.شاد کردن دل مردم و اینکه بتواند برای یک لحظه غم را از دلها دور کند به او آرامش میبخشد.صدای آرام او توجه هر رهگذری را جلب میکند.او یک هنرمند است.
گوش سوم-جامعه:دوست ندارد که به چشم یک نیازمند دوره گرد به او نگاه شود.او مینوازد و میخواند شاید در بهترین تالارها کنسرت ندهد ولی او همیشه در کنار مردم است.دل پری دارد از حمایتهایی که حداقل حقوق اوست ولی در کشور ما به آن بی توجهی میشود و چه بسا برخی از افراد رفتار تندی با او داشته اند که بیشتر نمیگوید.
سخنانش دلنشین است ولی بغض گلویش را گرفته.او از کوچکترین حقوق شهروندی به خاطر چشمانش محروم است و از مسئولین انتظار دارد بیشتر به نابینایان و معلولین توجه شود.
گوش چهارم-امید:تنها چند ثانیه خودمان را جای او بگذاریم.... او امید دارد به زندگی- به خدا و مردم و زندگیش را خیلی زیبا میبیند و با احساسش چیزهایی را میبیند که ما با چشمانمان ندیده ایم.نا بینایی برای او معلولیت نیست و آن را قسمت خود میداند و میگوید اگر به زندگی سخت نگاه نکنید زندگی خوبی خواهید داشت.
عصای سپیدش را باز میکند و ویلونش را برمیدارد و شروع میکند به نواختن و میخواند...امشب در دل شوری دارم.
|
سلام. ورود شما رو به اطاق دیجیتالی بی پروا خوش آمد میگم.بعد از چند سال کنار گذاشتن قلم و اختصاص بیشتر وقت به درس و فعالیت در شبکه های اجتماعی به پیشنهاد دوستانم تصمیم گرفتم دوباره شروع به نوشتن کنم.با وبلاگ میانه زیاد خوبی نداشتم و سعی کردم بیشتر در مجلات و یا روزنامه فعالیت کنم و زمانی را برای همکاری با یک مجله اختصاص دادم ولی به دلایل مختلفی انگیزه من برای حضور در آنجا کم شد که شاید روزی دلایلش را گفتم . مهمترین دلیل راه اندازی این وبلاگ یک درس بود که از مدیر مسئول سابق آن مجله گرفتم و درس این بود که هیچگاه در مسیر فرهنگ نا امید نشوم و همیشه راهی که برای پیشرفت و جهش هست رو پیدا کنم و این دلیلی برای بی پروا بود.از دوستانم کمک گرفتم و نظرخواهی کردم و سایت بی پروا رو ثبت کردم و تصمیم گرفتم در روز تولدم نسخه تحت وب خودم رو منتشر کنم و سعی کنم دوباره قلم رو بردارم و از خیلی از چیزهایی که از نگاه من جذابه و شاید مفید هم واقع بشه بنویسم.علاقه شخصی من به واژه بی پروا و همچنین سعی من در نگارش بی پروا درباره موضوعات دلیل انتخاب این نام بود.مطالب من در چند دسته بندی کلی گنجانده شده و سعی خواهم کرد حداکثر ۲روز یکبار به روز رسانی رو انجام بدهم.تلاش کردم بر پایه اصول وب۲ سایت رو طراحی کنم که مطمئن هستم بدون اشکال نیست.آشنایی با بخشهای این وبلاگ نیز کار سختی نیست و سعی کردم طراحی ساده ای انجام دهم.
با احترام-پیمان اکبری -۲۹ خرداد ۱۳۸۷
سنبل فاطمی قهرمان اتومبیلرانی ایران دندانپزشک است. «نیکو اپل»، کارگردان آلمانی فیلمی درباره او ساخته و هفته نامه ی سوئیسی «ولت- ووخه» با او مصاحبه ای کرده است. سنبل در این مصاحبه که در پاریس انجام گرفته، از طلاق، جوکهای مردانه وترسش از پیر شدن در جمهوری اسلامی سخن گفته است. این قهرمان 36 ساله، در مصاحبهاش همچنین اذعان کرده است: میلیونها زن در ایران مثل من زندگی و فکر میکنند، اما دربارهاش صحبت نمیکنند. این مصاحبه بیانگر وضعیت کمدی- تراژیکی است که زنان شهروند ایران درگیر آنند. متن مصاحبه از "اورس- گئرینگر" است و ترجمهی آن از عسگر آهنین است.(ادامه مطلب ...)
تیم گرداننده یاهو 360 که یکی از جوامع مجازی جذاب و محبوب به شمار میرود در تازه ترین مطلب خود خبر از تحولات بنیادی در سیستم این جامعه مجازی در نیمه دوم سال2008 میلادی داده است.بر اساس این خبر که در 
