سلام.تصمیم گرفتم از امروز اتفاقاتی رو که سال گذشته در چنین روزهایی برای شخص من در جریان انتخابات ریاست جمهوری افتاد اینجا بازگو کنم و از انگیزه ها و آرمانهایی که برای انتخابات و میرحسین موسوی داشتیم و روزهای تبلیغ و.... همچنین نقدهایی رو که در این جریان هم بر خود ما گاه وارد میشد بیطرفانه بیان کنم.

اوایل بهمن بود که ایمیلی دریافت کردم با این مضمون که ما گروهی از جوانان در قالب ستاد نسیم(نسل سومی های  یاریگر میرحسین)برای دعوت از میرحسین موسوی جهت شرکت در انتخابات ریاست جمهوری دور هم جمع شده ایم و از دوستانی که تمایل دارند در این زمینه همکاری کنند دعوت به همکاری می نمائیم.من هم از چهار سال پیش که بسیاری از بزرگان سیاسی از میرحسین موسوی برای شرکت در انتخابات دور گذشته دعوت و از وی حمایت کرده بودند در مورد ایشان و اندیشه هایاشان و همچنین دوران نخست وزیری ایشان و علاقه بسیار امام خمینی(ره)به آقای موسوی مطالعاتی داشتم و بر این اساس ایشان را شخصی متدین و معتدل همراه با اندیشه های سیاسی و اقتصادی مناسب و در راستای انقلاب و تفکرات امام راحل شناختم.در دور پیش ایشان به هر دلیل در انتخابات علارقم حمایت طیف های مختلف سیاسی شرکت نکردند اما در این دوره من تصمیم گرفتم در کنار دوستان دیگر با انگیزه زیاد از ایشان برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری دعوت و حمایت کنیم.

آن روزها نه رنگ سبز بود نه زرد نه قرمز....نه آقای خاتمی اعلام کاندیداتوری کرده بودند و نه آقای احمدی نژاد برنامه های انتخاباتی شان را شروع کرده بودند و تنها شیخ اصلاحات آقای کروبی اعلام کرده بود که در انتخابات کاندید خواهد شد.

تصمیم خودم رو برای پیوستن به جوانانی که میخواهند از میرحسین موسوی برای کاندید شدن در انتخابات دعوت کنند گرفتم و با ارسال و دریافت ایمیل اولین قرار انتخاباتی را در اوایل بهمن 1387 در ساختمان نشر بقعه(بنیاد نشر آٍثار شهید بهشتی)گذاشتیم.دفتری ساده با چند میز و صندلی و مسلما چون آن روزها آقای موسوی هنوز اعلام نکرده بودند که در انتخابات حضور خواهد داشت نه ستادی در کار بود ونه شلوغی.. جلسه دو نفری میان من و مسعود میرزایی بعنوان مسئول ستاد نسیم در جهت آشنایی با اهداف گروه که دعوت و حمایت از میرحسین موسوی از سوی بچه های نسل سومی بود.  من هم با توجه به صحبت های خوبی که در آن جلسه داشتیم و هدف را حضور مهندس موسوی بعنوان فردی که در موقعیت فعلی کشور بهترین گزینه برای رشد و تعالی و پیشرفت ایران و ادامه راه امام و انقلاب است می دانستیم این دعوت را لبیک و به دوستان دیگرم در ستاد نسیم ملحق شدم.

پ.ن:یکی از خاطرات بسیار شیرینم این بود که در همان جلسه اول فردی را دیدم که دست دخترش را که از مدرسه آورده بود گرفته و به داخل یکی از اتاقهای دفتر رفتند.چهره ایشان برایم آشنا بود اما دقیقا ایشان را نمی شناختم.از مسعود درباره ایشان سئوال کردم و آن فردی که من آن روز دیدم و امروز در زندان است کسی نبود جز دکتر سید علیرضا بهشتی با چهر ای آرام و مهربان که حضورش به من بسیار اعتماد بخشیدچون مطمئن شدم در مکانی هستم که توسط فرزند یکی از ستونهای انقلاب اسلامی یعنی شهید دکتر بهشتی اداره میشود.برای آزادی دکتر سید علیرضا بهشتی که از دلسوزان نظام و انقلاب است و دیگر زندانیان همه با هم دعا کنیم.

آدمها تغییر میکنند و این تغییر میتونه خیلی سریعتر از اونی باشه که فکرشو میکنی.گاه یک دوست یا یک فروشنده ای که با هم سلام علیک داشتی آنچنان اخلاقش متفاوت میشه که توجهت را به خودش جلب میکنه و در فکر فرو میری که چه چیز باعث این موضوع شده ولی همیشه هم این تغییرات ارادی نیست مثل خیلی زمانها هم خود آدم تغییراتی میکنه و متوجه نیست بازخوردش در میان دیگران چیه.

در هر حالت تغییرات میتونن مثبت و یا منفی باشند و تاثیرگذاری متفاوتی از خود داشته باشند و مهم اینه که به اونها آگاه باشیم و درست مدیریتشون کنیم و از افراط و تفریط تو هر موضوعی حتی تغییر اجتناب کنیم.

پ.ن:امتحانات تموم شد و کلا این ترم به دلایلی از امتحانا راضی نبودم و منتظر نتایج درخشان هستیم:دی باشد که عالم و آدم کمک نمایند تا دوران آقا محمدخان احیا نشود:پی

آره به همین سرعت گذشت..روزهایی که شروع کردیم با عزمی راسخ و اعتمادی بزرگ به مردی که همه دوستش داریم.شاید کمی اینور و آنورتر بود روزهایی که دور هم جمع شدیم برای دعوت از میرحسین موسوی برای شرکت او در انتخابات و هنوز نه نماد سبزی بود و نه میدانستیم چه روزهای در پیش خواهیم داشت.هنوز نه خاتمی آمده بود نه میرحسین و نه کلی طرفداران وی -جمعی کوچک و اولیه تشکیل شد.شاید بعد از امتحانها به بیان انگیزه ها و آنچه در روزهای پیش از انتخابات و روزهای سبز بود بپردازم ولی حال تنها میتوانم بگویم اعتمادم به میرحسین مثل همان روزهای اول محکم است اما فقط به خود او و انگیره و تفکر او..